Λε Κορμπιζιέ: Το ταξίδι στην Ανατολή

[Εψιλον, 16/10/11]

Φωτογραφία του Λε Κορμπιζιέ στην Ακρόπολη

Εφοδιασμένος με τον ταξιδιωτικό οδηγό Baedeker, την καινούργια του φωτογραφική μηχανή Cupido 80 και τον φίλο του Αύγουστο Κλινστάιν, φοιτητή Ιστορίας της Τέχνης, ο αρχιτέκτονας που επηρέασε όσο λίγοι τη δυτική αρχιτεκτονική του 20ού αιώνα έκανε το 1911, ένα μεγάλο ταξίδι για να μελετήσει από κοντά την αρχιτεκτονική της νότιας και ανατολικής Ευρώπης. Τότε ακόμη λεγόταν Σαρλ Εντουάρ Ζανερέ (το ψευδώνυμο Λε Κορμπιζιέ το υιοθέτησε αργότερα) και ήταν 24 χρονών. Τέσσερα χρόνια νωρίτερα είχε αποφοιτήσει από τη Σχολή Εφαρμοσμένης Τέχνης της γενέτειράς του, της ελβετικής πόλης Λα Σο ντε Φον, και στο μεσοδιάστημα είχε ταξιδέψει στη βόρεια Ιταλία και τη Γερμανία, είχε σπουδάσει αρχιτεκτονική στη Βιέννη και είχε κάνει την πρακτική του άσκηση σε σπουδαία αρχιτεκτονικά γραφεία στο Παρίσι και στο Βερολίνο.

Κένζι Χιγκούτσι: «Πίσω από την ωραία φράση "ειρηνική χρήση της πυρηνικής ενέργειας" υπάρχουν εργάτες που υποφέρουν»

[Εψιλον, 5/6/2011]

Πηγή: smh.com.au 

Ο Κένζι Χιγκούτσι (Kenji Higuchi) αφιέρωσε τη ζωή του φωτογραφίζοντας εργαζόμενους στα πυρηνικά εργοστάσια της Ιαπωνίας. Κατάφερε να μπει σε χώρους που οι εταιρείες πυρηνικής ενέργειας απαγορεύουν την φωτογράφιση. Το έργο του παρουσιάζει τη φριχτή πραγματικότητα που κρύβεται πίσω από τη βιτρίνα του ιαπωνικού οικονομικού θαύματος:  δεν τηρούνται βασικά μέτρα ασφαλείας, οι συνθήκες εργασίας είναι άθλιες, και η υγεία των χαμηλότερων τάξεων θυσιάζεται στο βωμό της οικονομικής ανάπτυξης.

Κώστας Τσιαμπάος: «Να πάρουμε πρωτοβουλίες, να εμπιστευτούμε τον εαυτό μας, να βρούμε τι θέλουμε και να το κάνουμε πράξη»

[Εψιλον, 23/4/11]

Πώς ο τρόπος που ζω και εργάζομαι επηρεάζει τους άλλους; Τι μπορώ ν' αλλάξω για να βελτιώσω τα πράγματα; Πώς το αρχιτεκτονικό έργο αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του; Με μια φράση: πώς η μονάδα επηρεάζει το σύνολο; Μ' αυτά τα ερωτήματα στο μυαλό, ο νέος αρχιτέκτονας Κώστας Τσιαμπάος, διδάκτορας του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (με μάστερ από το Columbia της Νέας Υόρκης), προσέρχεται στην αρχιτεκτονική, δημιουργώντας τόσο στο πεδίο της θεωρίας όσο και σ' αυτό της πράξης. Στους καρπούς της εργασίας του περιλαμβάνονται η πρόσφατη μελέτη «Κατασκευές της όρασης: Από τη θεωρία του Δοξιάδη στο έργο του Πικιώνη» (εκδ. Ποταμός, 2010) και όχι λίγες κατασκευές χώρων και κτηρίων: κατοικίες, καταστήματα, καφέ, βιβλιοπωλεία κ.ά. [Ο αρχιτέκτονας Κώστας Τσιαμπάος απαντά στις ερωτήσεις του Εψιλον για το επετειακό τεύχος των 20 χρόνων του περιοδικού με θέμα: Ανάσταση - Αισιοδοξία]

Τυνησία: Οάσεις δημοκρατίας στην έρημο της ανελευθερίας

[Εψιλον, 20/3/11]

Για κάποιες σύντομες περιόδους στη σύγχρονη ιστορία της, αυτή η χώρα, που κατέληξε να την κυβερνά ένα από τα πιο ανελεύθερα καθεστώτα, ήταν πρότυπο δημοκρατίας για τον ισλαμικό κόσμο: το πρώτο ισλαμικό κράτος που απαγόρευσε την πολυγαμία και θέσπισε έναν από τους πιο φιλελεύθερους κώδικες οικογενειακού δικαίου· η χώρα που ίδρυσε την πρώτη οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Αφρική και τον αραβικό κόσμο· η χώρα όπου είχε αναπτυχθεί συνδικαλιστικό κίνημα ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα και που έχει πλούσια ιστορία κοινωνικών και οικονομικών διεκδικήσεων.

Οταν οι πολίτες κηρύσσουν στάση πληρωμών

[Εψιλον, 20/2/11]

Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες πλευρές του κινήματος για την κατάργηση της αύξησης του εισιτηρίου στα μέσα μαζικής μεταφοράς, που έγινε γνωστό ως Κίνημα «Δεν πληρώνω» (τίτλος εμπνευσμένος από το θεατρικό έργο του Ντάριο Φο «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω»), ήταν ο τρόπος που παρουσίασαν το κίνημα τα περισσότερα φιλοκυβερνητικά μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Η Βικτόρια Χίσλοπ ξετυλίγει το νήμα που τη δένει με την Ελλάδα

[w/e, Νοέμβριος 2010]

Η Βικτόρια Χίσλοπ έκανε στην Ελλάδα φίλους αληθινούς, που δεν την ζηλεύουν, και βρήκε, κατά κάποιο τρόπο, τον εαυτό της. Γι’αυτό και μας έρχεται ξανά και ξανά, πότε για διακοπές, πότε για να παρουσιάσει τα βιβλία της, πότε για να βρεθεί στα γυρίσματα της σειράς του ΜΕGA και πότε για να προετοιμάσει το τρίτο της μυθιστόρημα, η υπόθεση του οποίου διαδραματίζεται στην Ελλάδα. Στο διήγημα που χάρισε πέρσι στην Oxfam, τη διεθνή οργάνωση κατά της φτώχειας, η Βικτόρια μιλούσε για τις διαδηλώσεις στην Αθήνα. Στο μυθιστόρημα που γράφει τώρα (The Thread – Το Νήμα, εκδ. Διόπτρα) με ήρωα ένα μικρό αγόρι, το Δημήτρη, επιχειρεί να εξηγήσει, στον εαυτό της πρωτίστως, τη δυνατή της σχέση με την Ελλάδα – τόσο δυνατή που όχι μόνο έμαθε ελληνικά αλλά και κατάφερε να μην την πειράζει το τσιγάρο.

Επιστροφή στην Αθήνα

[w/e, Ιανουάριος 2010]

Σπούδασαν στο Λονδίνο, στη Νέα Υόρκη, στη Βοστόνη. Έκαναν εκεί τα πρώτα τους επαγγελματικά βήματα, είδαν ευκαιρίες να ανοίγονται και, έκπληξη, αποφάσισαν να επιστρέψουν στην Αθήνα. Είχαν λόγους σοβαρούς κι ας μοιάζει συντριπτική η σύγκριση: ευκαιρίες υπάρχουν κι εδώ, η ζωή είναι φτηνότερη, το κλίμα καλύτερο, ο έρωτας ανυπόμονος. Πέντε νέες γυναίκες εξηγούν γιατί άφησαν τις αγγλοσαξονικές μητροπόλεις για τα πάτρια εδάφη.

Πλατεία Εξαρχείων: Ο ντίλερ δεν είναι πια εδώ

[Εψιλον, 1/8/10]

Η τελευταία αφορμή για όσα έγιναν πριν από λίγους μήνες στην πλατεία Εξαρχείων δόθηκε ένα βράδυ, όταν χρήστες και διακινητές ναρκωτικών ουσιών στην πλατεία, «πρεζάκια» και «βαποράκια» δηλαδή, κυνήγησαν μια κοπέλα να της πάρουν την τσάντα. Την επομένη, στις 13 Μαΐου, ο Αχιλλέας Σεβαστόπουλος, ιδιοκτήτης τριών εστιατορίων που βρίσκονται λίγο πιο πέρα, έφερε στην πλατεία μια μικροφωνική εγκατά- σταση και, όπως σχεδίαζε μέρες αλλά ούτε ο ίδιος πίστευε πως θα κάνει, άρχισε να μιλάει στους χρήστες και τους διακινητές.

Γιώργος Κολλάρος: Με δύναμη από την Τήνο

[10%, Ιούλιος - Σεπτέμβριος 2009]

Ήρθε από την Αίγυπτο στην Αθήνα τριών ετών. Στα 28 του άφησε την Αθήνα, όπου το πρωί σπούδαζε στην οδοντιατρική και το βράδυ δούλευε μπάρμαν, για να ζήσει στην Τήνο. Ήταν ακόμη φοβισμένος και πειραματιζόταν κατά καιρούς με το άλλο φύλο, αν και ήξερε ότι αυτό που πραγματικά θέλει είναι οι άνδρες. Σήμερα, στα 46 του, έχοντας ταξιδέψει στον κόσμο και αποτινάξει πια την ενοχή, ο Γιώργος Κολλάρος έχει ανακαλύψει ότι το στοίχημα είναι η εσωτερική ισορροπία κι ένας δημιουργικός διάλογος με τον κοινωνικό περίγυρο. Εξ ου και συμμετέχει στην κινηματογραφική λέσχη και στην οικολογική οργάνωση του νησιού, συντονίζει μια ομάδα καράτε που δημιούργησε και παρεμβαίνει με άρθρα του στον τοπικό και οδοντιατρικό τύπο για την άρση των διακρίσεων κατά των ομοφυλόφιλων.

Γιάννης Νένες - Νίκος Μυλωνάς: Γκέι χρονοκάψουλα

[10%, Ιούλιος - Σεπτέμβριος 2009]

Πρόλαβαν μια Αθήνα που δεν υποψιαζόμαστε πια, εκεί στα τέλη της δεκαετίας του '70 και στις αρχές της δεκαετίας του '80, με διάθεση για διάχυτους σεξουαλικούς πειραματισμούς, φλερτ στο δρόμο, ουρητήρια με κίνηση και μια ζωντανή γκέι γειτονιά που βάζει κάτω το σημερινό Γκάζι. Κι έζησαν την αρχή του γκέι κινήματος στη χώρα μας, με το ΑΚΟΕ και το Αμφί, βάζοντας σε κυκλοφορία τότε για πρώτη φορά όρους που έχουμε σήμερα ψωμοτύρι: «γκέι», «ντουλάπα», «bondage». Ο δημοσιογράφος Γιάννης Νένες και ο ιδιωτικός υπάλληλος Νίκος Μυλωνάς ξεναγούν το Δημήτρη Αγγελίδη και το Λύο Καλοβυρνά στην Αθήνα μιας άλλης εποχής.

Σλίνκατσου: ΜΑΤ στην Ακρόπολη

[Εψιλον, 18/7/10]

Στα μέσα Ιουνίου μάς ήρθε επιτέλους στην Αθήνα ο Σλίνκατσου (Slinkachu), ο βρετανός καλλιτέχνης δρόμου που τοποθετεί σε δημόσιους χώρους μινιατούρες ανθρώπων και τις φωτογραφίζει, στήνοντας ένα μικροσκοπικό σύμπαν που σχολιάζει τη ζωή των πόλεων και τροφοδοτείται από αυτήν (το «ΕΨΙΛΟΝ» είχε παρουσιάσει το έργο του στο τεύχος 955, στις 2/8/09). Εμεινε μόλις μια ημέρα, στο περιθώριο ενός άλλου ταξιδιού του, αλλά του έφτασε για να στήσει τις μινιατούρες του, όπως κάνει πάντα όταν επισκέπτεται πρώτη φορά μια πόλη.

Υπόγειες πόλεις: Η ζωή κάτω από το έδαφος

[Εψιλον, 14/3/10]

Μυστικές κατακόμβες, υπόγεια περάσματα, στοές που ξεκινούν, λέει, από την Πεντέλη και φτάνουν στην Αθήνα και άλλες που ξεκινούν από την Αθήνα και φτάνουν στο Φάληρο, κι ακόμα σπήλαια που υποτίθεται ότι βρίσκονται κάτω από το 70% του εδάφους της Αττικής, τόσο, που απορείς πώς δεν έχει ακόμα βυθιστεί όλη η πόλη - πού βρέθηκε χώρος για τα θεμέλια τόσων κτηρίων ή πού χώρεσαν τα αρχαία, που κι αυτά βρίσκονται μέσα στα «σπλάχνα» της Γης; Η παραφιλολογία του ανεξήγητου καλά κρατεί στο ίντερνετ, στην TV και στα σχετικά περιοδικά όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλο τον κόσμο. Με τον ίδιο τρόπο που η πιθανότητα να υπάρχει ζωή σε άλλους πλανήτες τρέφει τη φαντασία (αλλά και όσους ασχολούνται μ' αυτά τα θέματα), έτσι και η πιθανή ύπαρξη ανεξερεύνητων, καταχθόνιων πόλεων αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να μην τελειώνουν όλα εδώ, στον πεπερασμένο κόσμο που έχουμε χτίσει.

Νίκος Χαννάν Σταυρουλάκης: «Η συνύπαρξη με τους εμπρηστές δεν είναι πρόβλημα της συναγωγής, αλλά όλων των Χανίων»

[Εψιλον, 21/2/10]

Στις 5 και στις 16 Ιανουαρίου έγιναν δύο απόπειρες εμπρησμού της εβραϊκής συναγωγής Etz Hayyim των Χανίων, μιας από τις παλαιότερες της Ευρώπης. Η δεύτερη απόπειρα προξένησε ζημιές 200.000 ευρώ, χώρια τα δυσεύρετα βιβλία και αντικείμενα τέχνης που κάηκαν. Από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η συναγωγή λειτουργούσε ως αποθήκη και κινδύνευε να γκρεμιστεί. Τη δεκαετία του '90, ο Νίκος Χαννάν Σταυρουλάκης ανέλαβε το μοναχικό και δύσκολο έργο να την αναστηλώσει. Ζωγράφος, μελετητής ισλαμικών σπουδών, ιστορικός, εξαιρετικός μάγειρας και συγγραφέας ενός βιβλίου που αναζητά τις πολιτισμικές ρίζες των Εβραίων της Ελλάδας μέσα από τις κουζίνες τους, μας ξεναγεί στην ιστορία των Εβραίων των Χανίων και το λόγο ύπαρξης μιας συναγωγής σε ένα μέρος χωρίς εβραϊκή κοινότητα.

Ojo Men: Manga βγήκε για σεργιάνι

[Εψιλον, 31/1/10]

Ψηλοτάκουνα αθλητικά παπούτσια για άντρες; Αντρικές φούστες; Γυναικεία σκουλαρίκια, δαχτυλίδια και κολιέ, συνδυασμένα με γυναικείες τσάντες, ζώνες και λοιπά αξεσουάρ να στολίζουν αντρικά σώματα; Ολο και συχνότερα τον τελευταίο καιρό στους δρόμους του Τόκιο κυκλοφορούν νέοι άντρες με εμφάνιση κλεμμένη από τη γυναικεία γκαρνταρόμπα. Θα τους δεις στη Harajuku, τη χιπ και τουριστική περιοχή με τα πολλά καταστήματα μόδας και τις μπουτίκ νέων σχεδιαστών, όπου το unisex βασιλεύει, ή λίγο πιο πέρα, στην Daikanyama, την καινούργια περιοχή των οίκων μόδας, που δεν έχει ακόμα κατακλυσθεί από τουρίστες.

Σωκράτους 65: "Δεν είμαι εγώ ρατσιστής, αυτοί θέλουν Μακρόνησο"

[Εψιλον, 18/10/09]

Από τα μέσα του καλοκαιριού σχεδόν, όταν η αστυνομία έδιωξε και τους τελευταίους μετανάστες που έμεναν στο κτήριο της Σωκράτους 65, η πινακίδα στην είσοδό του δεν γράφει πλέον «Εφετείο - Εισαγγελία Εφετών Αθηνών», αλλά «Κτίριο Ιδιοκτησίας ΤΕΑΙΤ - ΤΕΑΥΕΚ. Η νέα πινακίδα είναι ακριβέστερη, αφού το Εφετείο είχε ήδη φύγει από το κτήριο πριν από δέκα χρόνια, αλλά θα μπορούσε να είναι ακόμη πιο ακριβής: «Μνημείο ξενοφοβίας» ή «Μνημείο αδιέξοδης μεταναστευτικής πολιτικής.

Εξευγενισμός: η ταξική αναβάθμιση μιας περιοχής

[Εψιλον, 11/10/09]

 Τα νέα κτίσματα τύπου «λοφτ», που κατασκευάζονται στο Γκάζι και το Μεταξουργείο, η μετατροπή του Ψυρρή και του Γκαζιού σε περιοχές διασκέδασης, οι χώροι πολιτισμού και τα εμπορικά κέντρα που ξεφυτρώνουν στην Πειραιώς, τα σχέδια ανάπλασης του Βοτανικού, η ολοκλήρωση της ανάπλασης της πλατείας Αυδή και του εργοστασίου μεταξιού στο Μεταξουργείο και τα σχέδια για το μέλλον του Κεραμεικού, όπως και ο τρόπος που εξελίχθηκε η πρόσφατη συζήτηση για την εγκληματικότητα και την υποβάθμιση του κέντρου, όλα δείχνουν ότι βρισκόμαστε μπροστά σε σοβαρές αλλαγές στον οικιστικό και κοινωνικό ιστό του κέντρου της Αθήνας.

Σλίνκατσου: Ανθρωπάκια στους δρόμους

[Εψιλον, 2/8/09]

Ο Σλίνκατσου (Slinkachu) γεννήθηκε το 1979, αλλά παρέμεινε «ανενεργός» μέχρι το 2006. Ετσι γράφει στο βιογραφικό που ανάρτησε στην ιστοσελίδα του (www. slinkachu.co.uk), μαζί με την πληροφορία ότι έχει ύψος 1,80 και ότι «είναι όμορφος. Το 2006 άρχισε να τοποθετεί μικροσκοπικές ανθρώπινες φιγούρες στους δρόμους του Λονδίνου και να τις φωτογραφίζει. Ονόμασε τη δραστηριότητά του «The little people project», καρπός του οποίου είναι διάφορες εγκαταστάσεις και εκθέσεις και το βιβλίο «Little people in the city» (εκδ. Boxtree, 2008). Με τον καιρό οι εικόνες απέκτησαν περισσότερο νόημα και συναίσθημα και άρχισαν να διηγούνται ιστορίες από τη ζωή στην πόλη, η οποία -σ' αυτό το απρόσμενο και κατά καιρούς αστείο παιχνίδι αλλαγής της οπτικής γωνίας από το μικροσκοπικό στο τεράστιο- προβάλλει μάλλον απειλητική και απόκοσμη. Οπως και να 'χει, στο πρότζεκτ αυτό οφείλει την «ενεργοποίησή» του. Ως καλλιτέχνη ή ως ανθρώπου; Δεν το διευκρινίζει και φαίνεται ότι ταυτίζει τις δύο έννοιες - τουλάχιστον, σε ό,τι αφορά την περίπτωσή του.

Διακοπές 2009: Η Σκιάθος του Παπαδιαμάντη

[Εψιλον, 14/6/09]

Έβαλε το νησί του στα περισσότερα διηγήματά του και το ύμνησε σε πολλά ποιήματα -αμμουδιές, όρμους, ξωκλήσια και μοναστήρια, κι ακόμα ήθη και έθιμα, λειτουργίες, αγρύπνιες και συμβάσεις του τόπου του- τόσο που δεν μπορείς να σκεφτείς τη Σκιάθο χωρίς τον Παπαδιαμάντη ούτε τον Παπαδιαμάντη χωρίς τη Σκιάθο. Και είναι ασφαλώς ταιριαστό που εδώ και χρόνια στις γιορτές των ξωκλησιών του νησιού, στα διαλείμματα της νυχτερινής αγρύπνιας, ο εφημέριος παπα-Γιώργης Σταματάς αφήνει για λίγο το εγκόλπιο και απαγγέλλει αποσπάσματα από διηγήματα του Παπαδιαμάντη.

Διακοπές 2009: Τήλος: Η προίκα των γάμων ομοφύλων

[Εψιλον, 14/6/09]

Έκανε την έκπληξη πέρυσι, συναγωνιζόμενη σε τουριστική άνοδο τη Σκόπελο, που εξαργύρωσε την επιτυχία της ταινίας «Mamma Mia. Οι γάμοι των ομόφυλων ζευγαριών που έγιναν πρώτη φορά στην Ελλάδα στο δημαρχείο της Τήλου από τον δήμαρχο Τάσο Αλιφέρη τον περσινό Ιούνιο έφεραν στο νησί περίπου 20% περισσότερους επισκέπτες. Η πληρότητα έφτασε το 95%, αντισταθμίζοντας τις απώλειες από το κλείσιμο ενός δραστήριου στην περιοχή άγγλου tour operator, που είχε ανησυχήσει τους ξενοδόχους.

Εν μέρει, υπεύθυνοι για την τουριστική άνοδο ήταν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, ομοφυλόφιλοι ή υπέρμαχοι των γκέι και λεσβιακών δικαιωμάτων από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Από την επομένη των γάμων επικοινώνησαν με το δήμο για να εκφράσουν τη συμπαράστασή τους, τηλεφώνησαν στα ξενοδοχεία σε ένδειξη συμπαράστασης και πολλοί έσπευσαν να γνωρίσουν από κοντά το νησί και να το στηρίξουν με την παρουσία τους.

Το πιο σημαντικό ήταν ότι το νησί μπήκε απρόσμενα στο χάρτη των Δωδεκανήσων. Εκεί που οι περισσότεροι άκουγαν Τήλος και μπερδεύονταν με την Τήνο, το νησί πρωταγωνίστησε σε δελτία ειδήσεων και εκπομπές, έγινε αναγνωρίσιμο, απέκτησε brand name. Τέτοια διαφήμιση δεν μπο- ρούσε να γίνει ποτέ» λέει ο ξενοδόχος του νησιού Ηλίας Χριστοφής. Κι αυτό, παρά το ότι εδώ και δύο δεκαετίες η Τήλος έχει επενδύσει στον περιβαλλοντικό τουρισμό με πολύ ικανοποιητικά αποτελέσματα.

Μπορεί το Πρωτοδικείο Ρόδου να κήρυξε τους γάμους ομοφύλων «άκυρους» και «ανυπόστατους» (τα ζευγάρια που παντρεύτηκαν θα εφεσιβάλουν την απόφαση, φτάνοντας, αν χρειαστεί, στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων), ωστόσο τα τουριστικά οφέλη συνεχίζονται και φέτος. Σύμφωνα με ξενοδόχους του νησιού, η προτίμηση των ελλήνων επισκεπτών δεν έχει ιδιαιτέρως επηρεαστεί σε σχέση με πέρσι. Μάλιστα, φέτος οι κρατήσεις των Ελλήνων έχουν γίνει νωρίτερα, λέει ο ξενοδόχος Μ. Κυπραίος.

Εκεί που τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά είναι η αγορά του εξωτερικού. Ιδίως η κίνηση από την Αγγλία, που έχει πληγεί καίρια από την οικονομική κρίση, έχει πέσει σχεδόν στο μισό. Η αβεβαιότητα έχει μεταφερθεί στις κρατήσεις» λέει ο Ηλίας Χριστοφής, που μιλά για δύο χαμένους μήνες και αναμένει τη συνέχεια, πριν βγάλει ασφαλή συμπεράσματα. Κι αυτό διότι φέτος οι Αγγλοι έγιναν Ελληνες στον προγραμματισμό των διακοπών τους, αφήνοντας τις κρατήσεις για την τελευταία στιγμή. Ωστόσο, οι ξενοδόχοι συμφωνούν: χωρίς τη διαφήμιση που έφεραν οι γάμοι ομοφύλων πέρσι, η κατάσταση φέτος θα ήταν πολύ χειρότερη.

-*-

Σωκράτους 65: Ξενοφοβία στο παλιό Εφετείο

[Εψιλον, 17/5/09]

Δύο στενά κάτω από την Ομόνοια, στο τετράγωνο μεταξύ της Σωκράτους και της Μενάνδρου, υψώνεται γερασμένος ο όγκος ενός οκταώροφου κτηρίου από μπετόν, που ακόμη στην είσοδό του φέρει την επιγραφή «Εφετείο - Εισαγγελία Εφετών Αθηνών», παρότι το Εφετείο έχει φύγει από εκεί εδώ και 9 χρόνια. Την τελευταία διετία, όσοι περνούσαν έξω από το κτήριο έβλεπαν μια κίνηση στο προαύλιο που αυξανόταν με τον καιρό, μέχρι που πριν από μερικούς μήνες στα μπαλκόνια άρχισαν να εμφανίζονται απλωμένα ρούχα και μελαψοί νεαροί να καπνίζουν νωχελικά. Σχεδόν παράλληλα, από το χώρο άρχισε να αναδίδεται μια δυσάρεστη οσμή σκουπιδιών και περιττωμάτων, που γινόταν εντονότερη όσο αυξανόταν η ζέστη.